Jannemieke Caspers

toneelschrijver | theatermaker

Slechte televisie

10 jaar 9/11Monoloog geschreven in het kader van 10 jaar 9/11
Kunstroute Neudeflat 9/11/11 in een programma met Enne Koens, Annet Bremen, Ayla Schneiders, Jiska Koenders, Koen Caris, Maaike Geertsma, Milou Brockhus, Ninke Overbeek, Sander Janssens, en Stephanie Tillieux

 

IK 
Ik hou van slechte televisie.
Van echt slechte televisie.
Van die televisie waarvan je niet toegeeft dat je er naar kijkt.
Van soaps.
Nederlandse soaps, ja, maar ook de Amerikaanse.
Vooral As the world turns. Als de wereld draait…
Met Holden en Lilly, en haar tweelingzus Rose, die eigenlijk door dezelfde actrice werd gespeeld, de schoonzussen van Copboy Jack, van Carly, met Craig, Paul en Stenbeck… Hij is een soort Ludo. Ludo? De slechterik van het spel?
Stelt u zich voor: een jonge studente heeft net haar propedeuse gehaald. Vers van het dorp naar de stad, amper drie maanden op kamers, in de zomer het vervloekte tentamen voor de derde keer gemaakt, nu met de door anderen zorgvuldig gekopieerde en verspreide opgave thuis, hopend dat exact dezelfde vragen voorbij komen, (en dat was zo)… deze studente speurt met haar nagel de studentnummers  af
001053
8,3
Gehaald.
Het laatste cijfer voor haar propedeuse. Thuis aangekomen zet ze de televisie aan.
Macht der gewoonte.
De beeldbuis projecteert neerstortende vliegtuigen, die in twee flats vliegen.
En nog een keer
En nog een keer
En nog een keer
Ze zapt.
En nog een keer
Ze lacht. Ze lacht hard. ‘Dat is dom!’
Ze sleurt haar huisgenoot mee naar de pizzeria om haar overwinning te vieren.
“ik trakteer!”
De stad lijkt verlaten. ’t restaurant leeg, de straten stil.
Na flink wat eten, en een flesje wijn later, komt ze weer haar kamer binnen.
De televisie aan.
Haar soap begint zo.
Twee grote schoorstenen, rook, brand, en vliegtuigjes die erin vliegen.
En nog een keer
En nog een keer
En nog een keer
Jezus! Hou op! Nou weten we het wel.
Er sterven zo drie duizend doden en het enige wat ze denkt is: Waar blijft mijn soap?
Nu kunt u wel zo kijken, met die blik van ‘dat mag niet.’
Dat weet ik ook wel.
Alleen soms duurt het even…
Maar als er één ijssplinter naar binnen is geschoten, begint het te sneeuwen.
Als de wereld draait, bedekt met ijs, moet je oppassen dat je niet uitglijdt.
Dat kan een flinke smak geven.
’t sneeuwbaleffect.
Maar hoe moest zij, ’t meisje, vers  van t dorp naar de stad, amper drie maanden op kamers met haar propedeuse onder haar arm… hoe moest zij dat weten?
Ze schaatst op haar gympen naar huis, en ziet de ernstige groeven op mensen hun gezichten.
Daar zet ze de televisie aan, op zoek naar een tekenfilm.
Ik kijk sowieso geen nieuws.
Eerlijk gezegd lees ik ook geen kranten.
Ik dacht altijd: dat komt wel als ik ouder word.
Niet dus.
Net als aan tafel eten. Ook zo iets.
Aan de blikken om haar heen ziet ze dat er iets heel ergs is gebeurd. Iets heel heel ergs. Zij probeert het ook heel erg te vinden. Maar als een jaar later Pim Fortuyn wordt doodgeschoten schiet ze wederom in de lach.
Er sterft een man een politieke dood en mogelijk met hem de vrijheid van meningsuiting, en het enige wat ze denkt is: moet je ook maar niet van de stomme dingen zeggen.
Ze is vrij klein. 1.63, 64 hooguit. Misschien beperkt dat de mogelijkheid om de dingen goed te overzien. In zijn volledige grootte.
Weet ik veel.
Ze weet dat er veel gebeurd is dat jaar. Het begon met de brand in Volendam. Cafe de Hemel in de fik. As The World Turns bestond 45 jaar!  Holden en Lilly sloegen zich al meer dan het dubbele van haar leven door allerlei moeilijkheden heen. Herman Brood sprong van ’t Hilton. Om eerlijk te zijn, doet dat haar niks.
Een jaar eerder, met de Enschede ramp, vond ze het ook hilarisch. Brand in een vuurwerkopslag! Dat verzin je toch niet? Ze lacht en ziet de hemel vol knallen en fonteinen, de rest van de mensheid groeft een frons in z’n voorhoofd en overziet de slachtoffers.
(zingt) Wat je niet ziet bestaat niet
Wat je niet ziet ontgaat je helemaal
Wat je niet ziet bestaat niet
Dus iemand met een mooie pruik
Is helemaal niet kaal
Misschien lacht ze, omdat ze niet weet wat anders te doen.
En misschien zal ze nooit het nieuws gaan kijken, of kranten gaan lezen, omdat ze de bevriezing haat.
Omdat ze bang is uit te glijden en op haar bek te gaan.
In plaats daarvan denkt ze liever domme gedachtes.
Van die domme genante dingen.
Dingen waarvan ze eigenlijk niet wil toegeven dat ik ze denk.
Omdat ze hier nu toch ook een groef begin te krijgen.

© J. Caspers 2011

TERUG naar overzicht.